Maandelijks archief: oktober 2007

Aanslagen Madrid, 11 maart 2004

de dodenlijn

met Don Quichot in het hoofd reis ik
zie hem tegen molens vechten
naast me zit een zwarte vrouw
zwijgend tussen velen

voorbij de flats en de fabrieken
schreeuwen muren hun graffiti
wij moeten vrede delen

toen joegen wolken vuur hen
hel en chaos in
blakerden huid en haar en aarde zwart
gegil uit duizend kelen

ik ruik de kaarsen in de kerk
en hoor in de forensentrein
het requiem van Mozart spelen

avondrood

langzaam
in een ogenblik
vervaagden haar kleuren
tot een mistig grijs
in haar haar en
in haar ogen

in een stil moment
het leven geleefd
geliefden gevlogen

in het late avondrood
met ander licht
door andere ogen
ziet ze niet meer
wie ze was
is zichzelf vergeten

de lijnen van het leven

fotozijn vingers trekken lijnen
leven op de huid
langs hoe het was
harde flanken
ongeremd
zij wil hem laten weten
terwijl de druppels vallen
hem laten zien

een vrouw met kind
de lijnen van het leven

Brancusi

fotoin de kunst is eenvoud geen doel maar men komt door het benaderen van de ware betekenis van de dingen – ondanks zichzelf – tot eenvoud

brancusi, constantin  (1876 – 1957)

Handbereik

laten wij de wereld kleiner maken
alleen wat in de armen past
geloken ogen kunnen zien

de vlucht van vogels die vertrekken
het dansen van het licht op water
laten wij in stilte

het zachte van de woorden huid op huid
ingeperkte warmte binnen
een wereld onder handbereik

DE VROUW

zij laat het leven binnen

in haar hoofd
nestelt zich een woud
van eeuwenoude bomen
in de vroege morgen
zingen er de vogels
ze luistert ernaar
met gespitste oren

in haar borst
deinen de golven
oneindig blauw
met blote voeten staat ze
vastgezogen in de branding

in haar buik
wonen de mensen
van wie zij houdt

zij baden in haar zee
rusten in haar woud

Het huis

ik schrijf het huis
met strakke ogen
gesloten
achter de gordijnen
het grindpad ligt
onaangedaan

ik schrijf de stap
van warme voeten
het knarst het knerpt
de deur gaat open
eindelijk weer thuis

ik schrijf de geur
van versgebakken
het brood de taart
en kleur het raam
dat uitzicht bood

zomaar

zij slaapt
zijn hand op haar hoofd
een hand die overal was
en nu
na een nacht vol avonturen
zomaar
te rusten ligt

MM

toen ik liefde schreef
wist ik niet
van vrachtwagens vol

zomers in het haar
rood nu grijs
komt zij dichterbij

ons huis

ik teken ons huis
zwart omlijnd de buitenkant
een muur vast in de grond

het dak tot aan de lucht
twee ramen en een deur
wij noemden het geluk

ik teken ons huis
warm gekleurd de binnenkant
de tafel en het bed

een laken met een bloem
ik hoor de trap zacht kraken
het ruikt weer lentegroen

ik zie de tijd verspringen
naar wat nog komen moet
en waan me veilig binnen

%d bloggers liken dit: