het voornajaar

foto

het zijn de dagen van het heimwee
veel doemt op tussen het verregend groen

we zitten weer op oude stenen
amfi gebouwd en het wordt tijd
tijd voor hoge woorden
ik wil ze spreken
ze komen er niet uit

sindsdien tikt stil de zomer
tot aan de regen
op de nog altijd volle bomen

©hennievanee, september 2008

Advertenties

Geplaatst op 8 september 2008, in Uncategorized. Markeer de permalink als favoriet. 12 reacties.

  1. Heimwee knijpt de keel dicht. Maar dit gedicht spreekt ook…..
    Hartelijke groet, Coby

  2. ja mooi, heimwee onder woorden gebracht.

  3. dat zitten op die oude stenen en tijd voor hoge woorden…..die regels blijven met name bij me hangen ofschoon de beginregels me ook op ’t lijf gebeiteld zijn

  4. een plaatje erbij, als het dan toch over heimwee moet gaan,
    het colosseum in rome en daar was het niet,
    cor, een melancholicus herkent men ook zonder steen
    lebonton, men kan erin zwelgen
    coby, en jij verstaat
    ik geloof dat de zon doorbreekt
    groet en dankReactie is geredigeerd

  5. Het blijft hangen, dit
    daar, bij het hart.

  6. mooie titel!!!
    doemt etc geeft een zware lading weer: klopt dit…in weemoedigheid gelezen…
    Armán

  7. dat is heimwee, dat het blijft
    arman, nee, niet alleen zwaar, men ziet wat men wel zien
    groet jes

  8. Hoi Vuurjuffer,
    Nee, ik doelde letterlijk op het woord doemt, technisch:).
    Misschien – ooit – mijn strenge religie waar alles werd verdoemd!
    Armán
    nou ja, heet ik ineens Armana dat schiet ook niet op:) ha, ha, haReactie is geredigeerd

  9. een a meer of minder, daar doen we niet moeilijk over
    opdoemen, verdoemen, 2 verschillende woorden
    goede dag

  10. amfi gebouwd, mooi
    groetje

  11. droef en grijs
    dat hopen in de regen
    op grauwe theaterstenen
    die getuigen van wat
    eens mooi geweest was
    Mooi gedicht, vuur…

  12. dianne en oliphant,
    dank voor jullie reacties,
    de laatste leest als een gedicht

%d bloggers liken dit: