haven

we lagen aan wal
in het spattend schuim
touwen kermden
een brok in de keel
meeuwen vlogen af
en aan
snijdend
hun krijsen
ons wachten

toen jij ging
liepen schepen
langzaam vol

©hennie vanee

Advertenties

Geplaatst op 7 oktober 2008, in Uncategorized. Markeer de permalink als favoriet. 12 reacties.

  1. het leven

  2. Harry C.A.Daudt

    ‘snijdend hun krijsen/ons wachten’…
    Vuurjuffer…beeldende taal:ik hoor ze.
    Kortom:dit gedicht…een (opgedoken) pareltje.
    Groet&Aanbevolen,
    -dichterbijgrave-

  3. ja hoe die touwen kunnen kermen….

  4. annet, net mensen
    harry, ook uit de zee
    moon, in klanken en kleuren
    een goede nacht van de vuurjuf

  5. De laatste drie regels…
    Een gedicht op zichzelf…
    Prachtig !

  6. Ja, dan zwijg je even

  7. paco, een gouden reactie
    scrableX, ik heb met ze gestoeid en ze toen toch maar zo neergezet
    dank voor de reacties

  8. stil in mooi…
    Armán

  9. De dikte van het touw of/en het gewicht van wat er aan hangt (rechercheurs-denken) bepaalt de klank ;)Reactie is geredigeerd

  10. arman, dank
    ragfijn, en de diepte…..
    groet aan jullie

  11. het zijn stevige metaforen die je gebruikt, het sleept je mee naar het oneindige. Dit is heel puur en maakt voor mij de poëzie.
    Ik zag je in Zin, mooi om je daar tegen te komen
    met groetje

  12. dianne, dat was al een oud nummer maar leuk dat je me tegenkwam
    met een groet je

%d bloggers liken dit: