portret van een schrijver

foto

toen hij geschreven had
wat hij schrijven moest
zinnen met een woeste punt
liet hij de bomen buigen
naakte toppen naar de grond
dankbaarheid misschien
nu wat hij te zeggen had
eindelijk geborgen lag
in zijn veilig schrift

foto:anton corbijn
©hennievanee, december 2008

Advertenties

Geplaatst op 2 december 2008, in Uncategorized. Markeer de permalink als favoriet. 11 reacties.

  1. oh gestreelde ijdelheid van een schrijver … 🙂

  2. er zijn schrijvers die veel te zeggen hebben
    deze is anoniem,
    de foto van corbijn vind ik schitterend, dat past een schrijverReactie is geredigeerd

  3. Ingrid van den Bergh

    over het woord "veilig’ in de laatste regel moet ik nadenken.

  4. soms lijken de woorden op papier onaantastbaar,
    veilig weggeborgen,
    mijn woorden liggen niet vast, altijd in voor beter
    groet

  5. Ingrid van den Bergh

    dank, vuurjuffer. Ik volg je.

  6. doe maar, altijd fijn als iemand je ziet

  7. Nu gaat het niet verloren en is het buiten zichzelf geplaatst, zo lees ik het. Mij helpt het soms als ik schrijf. Dan doe ik het voor mezelf. Ik denk dat een echte schrijver ook echt gelezen wil worden.
    Hartelijke groet, Coby

  8. goedemorgen coby,
    door te schrijven kun je dingen op een rijtje krijgen,
    ik schreef omdat ik woorden wilde geven aan mijn emoties,dat maakte mijn gevoel wat "overzichtelijker", voor mij was het hetzelfde als erover praten, dat hielp ook
    inmiddels ben ik verder, valt de behoefte langzaam weg……
    met een warme groet uit een koud zwolle

  9. Ingrid van den Bergh

    Coby, vuurjuffer: ik onderken meerdere drijfveren om te schrijven.
    ‘Woorden geven aan je emoties’ doe je inderdaad vooral voor jezelf.
    Creatief/literair schrijven doe je (ik) in de eerste plaats omwille van het creatieve proces. En dan ook om gelezen te worden, uiteraard.

  10. hoi ingrid, wat laat maar toch nog een tegenreactie
    ook het woorden geven aan mijn emoties heb ik ervaren als een creatief proces, ik was daarnaast verheugd dat ik gelezen werd en dat mensen geraakt werden,
    nu alleen maar blij dat het zo kon en kan
    met een dikke groet

  11. Ingrid van den Bergh

    Degenen die dit kunnen zijn de ware schrijvers; je emoties verwoorden op een manier dat het voor buitenstaanders verteerbaar is. De schrijver moet zich er daarbij van bewust zijn dat zijn emoties niet zonder meer relevant zijn voor de lezer. Het is de wijze waarop je ze beschrijft (liefst zonder deze te benoemen), waardoor de lezer wordt meegenomen.
    Ik herken dat in jou, vuurjuffer.
    Schrijfgroet van Ingrid.

%d bloggers liken dit: