vellen vol verhalen (3)

                                                                                                                                                  

altijd is er licht dat in het goud
een lange schaduw werpt
op het zomerplein van later
de stille leegte
alleen
een korte broek met roze hemdje
zij had er niet moeten zijn
 
 
en altijd is er niemand
niemand die haar ziet
de mensen zijn gaan drinken
zij gaat ze sprakeloos voorbij
in een wereld zonder woorden
wat gedaan is
was nooit dichtbij
 
 
onzichtbaar is zij op het plat
waar men met blote handen
onderhuids 
haar regen maakt
 
 
 
 
 
hennie van ee, juli 2009
 
 
 

Advertenties

Geplaatst op 8 juli 2009, in Uncategorized. Markeer de permalink als favoriet. 4 reacties.

  1. "zij had niet moeten zijn" is voelbaar door het hele gedicht.
    Wat een afstand tussen haar en de wereld en de anderen, een onoverbrugbare kloof.
    Indringend.
    Hartelijke groet, Coby

  2. vuurjuffer

    hoi coby,
    dank voor het lezen en je reactie
    warme groet

  3. Mijn hemel, wat een mooie laatste weer. Onder de indruk!
    (Het slot is altijd het moeilijkst, vind ik.)
    De tweede strofe roept herkenning op. Het sprakeloze en de afstand/eenzaamheid tussen twee werelden, wat Coby ook al zei.
    Ik heb moeite met de laatste zin, eerste strofe. Voor mij zou er er bij mogen, dat verandert de lading die ik er in voel.
    & groetje

  4. dianne, fijne reactie, d.
    oorspronkelijk stond er er in, ik zet het er vweer in, is beter, je hebt gelijk!
    zelf vroeg ik me af of er niet te nadrukkelijk wordt geschreven over het sprakeloze……
    warm groetje voor jou

%d bloggers liken dit: