een ontmoeting – of hoe ver gevoel kan zijn

                                                                                                                                                  
er is licht in de bomen
door de bomen
op het pad waar wij staan
de doden rondom
 
 
bijna vier jaar geleden nu
en nog geen traan gelaten
zij praat
over alles wat niet voelt
de fiets het huis
de koelkast
 
 
langzaam dooft het licht
de doden zwijgen weer
verbijsterd
zij praat
 
 
 
 
foto: begraafplaats Kranenburg
 
tekst: hennie van ee, oktober 2009
 
 
 
 

Advertenties

Geplaatst op 22 oktober 2009, in Uncategorized. Markeer de permalink als favoriet. 10 reacties.

  1. maria-dolores

    soms willen mensen geen tranen voor dingen waar ze toch niets aan kunnen veranderen. of zijn misschien ook bang dat ze dan nooit meer op kunnen houden met huilen…

  2. de tijd doet zijn werk
    doorbreekt zwijgen
    aan oren die willen luisteren

  3. over alles dat niet voelt en ook dat raakt, weer…
    Waar de ene huilt, gaat de ander door met een houvast van het bekende. Maar de nachten, daar zijn we niet bij.
    Maar ik voel wat je schrijft, h. met een gedicht dat dieper gaat.
    groetje
    d

  4. maria-dolores, ingrid, dianne
    hoe mensen ver zijn van hun gevoel, er niet bij willen of kunnen komen’
    het zou angst kunnen zijn, m-d
    tijd doet veel, ingrid, dat is waar, ieder heeft ook zo z’n eigen tijd
    de nachten daar zijn we niet bij, ook daar ging het gesprekje over, dianne
    fijn dat jullie reageerden
    groet jullie
    ps. lees door jullie reageren de laatste regel anders

  5. Zoveel lagen in dit dicht..

  6. Het raakt!

  7. linda, jij las ze…….
    en ik lees jou
    paco, tja, gevoel weet wat
    zonnegroet aan jullie

  8. oei, wat mooi neergezet!

  9. Het is een manier van leven
    Een manier van omgaan met emotie.
    Gervormd door opvoeding en cultuur,
    denk ik. Moesten mijn voorvaderen hun
    verdriet uiten en er bij stilstaan, ze zouden
    niet opgehouden zijn met praten en huilen,
    maar er moest gewerkt worden, hard
    gewerkt en gegeten en geslapen. Het
    verdriet lag op de vliering. Soms kwam
    het even de trap af, maar het werd zo
    snel mogelijk weer weggeborgen.
    Het is een visie die ik goed ken en kan
    begrijpen, maar wat mij betreft, wordt ze
    begraven.

  10. Hennie van Ee

    joost, mooi compliment
    martin, wat je schrijft herken ik ook
    de tijdsgeest, je beschrijft het mooi
    alsof gevoelens en emoties luxe zijn
    mij heeft het schrijven over mijn gevoel verder geholpen
    woorden, beelden zoeken bij wat je voelt
    fijne avond nog voor jullie

%d bloggers liken dit: