Dresden brandde

 

als eindelijk gekuch verstomt
in het barok
van de zomerhelle kerk
horen wij de hagel
bommenhagel van toen
het geweld donderde
het bliksemde
de stad in de nacht verdween
 
weten wij ons
onder de mensen
terwijl buiten de vuurstorm
door de straten trok
van een geschonden wereld
waar het geblakerd zandsteen
brandde dresden brandde
en nog lang branden bleef
 
horen wij de klanken
van de vredesklokken
woorden van vrijheid
in een kerk
waar het licht overwon
 
 
 
 
 
bewerking van een gedicht uit mei 2009
 
 
 

Advertenties

Geplaatst op 13 februari 2010, in Uncategorized. Markeer de permalink als favoriet. 7 reacties.

  1. Ik dacht al dat ik dit gedicht ergens kende, in ieder geval ook het onderwerp. Vandaag volop in het nieuws. Jullie waren er en je werd er door geraakt, de stad en de kerk. Ook daar was het oorlog..
    Hartelijke groet, Coby

  2. mooi gedaan
    van zo’n enkel kuchje in een volle kerk
    naar oorlogsgeweld
    naar vredesklokken die vrijheid verkondigden
    maar we hadden beter moeten luisteren
    maar daar kan jij niks aan doen
    of misschien toch wel
    met dit gedicht

  3. Was bij mijn moeder en keek weer eens het acht uur journaal.
    Jouw gedicht drie uur later is wel uitermate positief, na wat ik
    zag. Een spoortje licht dat zie ik vaak wel, maar de overwinning
    wil niet snel komen.

  4. Een schanddaad van de geallieerden. Ik ben in Dresden geweest en de permanente tentoonstelling versterkt die aanklacht.

  5. Theo,
    loop je ook als een oud wijf te janken om de miljoenen russen die vermoord zijn door die kankermoffen? (nee he, want een linksche mensch was, is en blijft een gore rat)

  6. coby, zo’n helder lichte kerk en dan de geschiedenis weten, dathet leven zo moet zijn, geen licht zonder donker
    marijke, bij tijd en wijle de vrede in mezelf
    martin, het licht van de hoop, tegen beter weten in, misschien?
    dank voor jullie reacties
    en voor het lezen

  7. theo, ik was er verleden jaar in het voorjaar
    het maakte indruk, het was goed om daar stil te staan bij
    rene, (duidelijk zo) en hoeveel kanten zitten er aan een oorlog
    nog een goede dag voor jullie

%d bloggers liken dit: