en kleur het raam

                                                                                                                                                     
                                                                                                                                                  
                                                                                                                                                  
                                                                                                                                                  

ik schrijf mijn huis met strakke ogen
gesloten achter de gordijnen
het tuinpad ligt nog onbewogen
achter wolken wil de zon niet schijnen
 
de lage lucht buigt rozenbogen
ik schrijf mijn huis op zwarte lijnen
ergens wordt het lot gewogen
de laatste zwaluwen verdwijnen
 
ik schrijf de deur wagenwijd open
hoor de trap weer stiekem kraken
en ruik het versgebakken brood
 
ik schrijf het veilig binnenlopen
zie de bloemen op het laken
en kleur het raam dat uitzicht bood
 
 
 
 
 
 
 
 
@hennie van ee
 
 
 
 
uit: de stentor, 1 februari 2008
 
 
 
 

 

 

Advertenties

Geplaatst op 22 november 2010, in Uncategorized. Markeer de permalink als favoriet. 3 reacties.

  1. Robert kruzdlo

    Een HUIS is je brein…
    Ab groet Robert

  2. Als het over ramen gaat, mag dit gedicht niet ontbreken, vind ik.
    Het heeft al eens op mijn blog gestaan, maar het is mij nog steeds zeer dierbaar.
    Geen reacties vandaag, lezen is genoeg.
    Met een groet,
    de vuurjuffer

  3. rob,
    je was snel
    een brein met een raam
    figuurlijk dan

%d bloggers liken dit: