lotgenoten

                                                                                                                                                                                             

                                                                                                                                                                                          

lotgenoten waren zij

liepen samen een eindje op

over klinkers

van een middeleeuwse stad

 

ze lesten hun dorst

met water uit de dorpsfontein

wisten de hitte van het hoofd

joegen regen uit de ogen

 

boven heuvels trok het langzaam

dicht tot het noodweer barstte

en het pad verdween

 

hen restte toen alleen

de eigen wegen

Advertenties

Geplaatst op 13 mei 2012, in poëzie en getagd als , . Markeer de permalink als favoriet. 5 reacties.

  1. een beetje veel zij, maar verder… knappe woorden slingerend door de oude stad!

    gr enrico

    graag gelezen

  2. mooi slot Hennie
    ik lees er meer in dan dat het pad letterlijk is weggespoeld