De vreemdeling

 

                                                                                                                                                                                              

Wij trekken over de bruggen, brede rivieren,

tot de luchten breken en het land langzaam

in groene golven beweegt.

 

We zijn er weer. Reizigers van ver, anders nu,

met een voller verleden en legere toekomst.

 

Alleen de geluiden zijn nog van voor ons

laatste afscheid. Warm onthaal, de vogels

en de motormaaier, een hond die blaft.

 

Altijd in de verte van een zomerstille dag.

Ook nu blijven wij de vreemdeling.

 

 

 

 

Advertenties

Geplaatst op 5 juli 2012, in poëzie en getagd als , , . Markeer de permalink als favoriet. 6 reacties.

  1. gave sfeer hennie:-)

  2. joost tibosch sr

    En die vakantie-vreemdeling brengt je in vakantierust ook weer bij jezelf. Diep, hé..of toch niet? Ik zit namelijk, en kan niet anders, gewoon maar op mijn triple-stoel achter mijn eigen computertje…en denk de wereld in de grip te hebben!

    • het reizen zit voorlopig nog in mijn hoofd
      ook ik achter mijn eigen laptop op mijn eigen stoel
      maar denk veel aan toen ik weg was

      gr

  3. Nog even weer gelezen, volgens mij zou het legere toekomst moeten zijn, het is de overtreffende trap van leeg voor een vrouwelijk woord, plus e.

    • hoi letterzetter,
      laat ik nou denken dat jij gelijk hebt
      had oorspronkelijk iets anders

      maar legere (klinkt niet lekker) is beter

      dank en een zonnige dag voor jou

%d bloggers liken dit: