hoe onaf

schilderij: marlene dumas

je hebt nooit de bergen gezien

nooit de hoogte gevoeld

hoe het daar loopt

de stilte gehoord

en toch

ik bedoel

hoe onaf

©hvanee

Advertenties

Geplaatst op 1 oktober 2012, in poëzie en getagd als , , . Markeer de permalink als favoriet. 20 reacties.

  1. Een leven lang in Pieterbuuren
    een handvol zeehonden
    een uitgelebberde moederschoot
    daar waar het leven nog onaf is.

  2. gewoon doorgaan
    dan komt het vanzelf af
    galmiers

  3. Wat een bijzonder schilderij. Meteen even Marlene Dumas gegoogled.

  4. Ik was gisteren in het Stedelijk Museum waar heel wat portretten van haar hangen.
    Ze spreken me erg aan.
    Schreef je de tekst bij het schilderij of had je de tekst en zocht je een afbeelding erbij?
    Ben ik wel benieuwd naar.

  5. en dan ben ik weer nieuwsgierig waarom jij benieuwd bent, svara

    ik had andere woorden speciaal bij dit schilderij geschreven
    ergens had ik gelezen over het ziekmakend blauw en geel in de achtergrond

    het bovenstaande gedichtje had ik al
    n.a.v. een opmerking van iemand: “ze heeft nooit de bergen gezien”
    op het laatste moment heb ik dat gedichtje bij dit portret gevoegd

    die tentoonstelling lijkt me wel wat
    dank voor de tip

    • Ik schrijf tot nu toe op een enkele uitzondering na altijd eerst de tekst en dan zoek ik een afbeelding die er bij past.
      Nu was ik benieuwd hoe het hier was gegaan. Verder niks spannends hoor.

      Er hangt in mijn herinnering 1 groot schilderij van haar en een heel aantal kleinere (zwart-wit) portretten van mannen met een Arabisch uiterlijk n.a.v. vooroordelen.
      Het museum vond ik prachtig en zeker de moeite van een bezoekje waard.

      • svara, ik ben weer begonnen met een schrijfcursus
        ook om zo “schrijvers” in mijn nieuwe woonplaats te leren kennen
        en altijd goed voor de inspiratie
        tot nu toe bevalt het goed
        evenals de yogalessen

  6. fijn: onaf……voor alle ruimte….

  7. de eerste zin val je meteen naar binnen, raak, mooi.

  8. goed te horen Hennie!
    ik ben gevraagd mee te schrijven met een paar ‘ schrijfwijven’
    dat bevalt ook goed 🙂

  9. hoe het had kunnen zijn, daar kun je alleen over fantaseren om het dan vervolgens weer los te laten maar ergens blijft het onaf in gedachten zweven. Ik kan veel vinden in je gedicht.

  10. er zit iets omgekeerds in… de vorm van het gedicht

  11. Morgen was al ingevuld

    zij was groot en grijs, het blonde kind nog klein
    twee witte raven
    ze werden op dezelfde dag begraven
    hoe onaf kan het kwetsbaar geleende leven zijn?

    Een mooi schilderij en een knappe tekst, Hennie.
    Lenjef

%d bloggers liken dit: