vergrijsde olijfbomen

wij liepen het pad
langs grijze olijven

in de hitte van het middaguur
scheurden krekels de stilte
lag een hond gevangen in
het spel van zon en schaduw
op het plein
de bank waarop wij zaten

weer loop ik het grijze pad
de hitte drukt me zwaar
het plein de bank
ik zit en wacht
een vrouw in zwart
het roerloos zwijgen

nr 625

Advertenties

Geplaatst op 9 oktober 2012, in poëzie en getagd als , , , . Markeer de permalink als favoriet. 10 reacties.

  1. Alleen tussen vele bomen

    ze werden samen
    stokoud
    zij en de grillige dikstammige olijfbomen

    waaronder ze eens als koppel lagen te dromen
    dromen die haar door ’t leven werden ontnomen

    de laatste
    jaren
    zag men haar alleen naar de boomgaard komen

    ‘ik zit en wacht
    een vrouw in zwart’ met een gebroken hart…

    Weer graag gelezen, hennie.
    Lenjef

  2. heel heel mooi!! woorden alsook de foto hennie:-)

  3. dank lommerte, fijn compliment

%d bloggers liken dit: