de tijd vergeten

moeizaam gaat ze
door de tuinen van haar jeugd
veel is al verloren
een bloem
het blad
de rode kersen kindervreugd

ze ruikt het voorjaar
in haar haar
proeft de zoete zomer
een stil moment
het vliegt voorbij
haar hele leven

ze mompelt wat
blijft even staan
zichzelf en de tijd vergeten
een poosje nog
dan moet ze gaan
de winter komt eraan

© hvanee
uit: ontkomen aan de tijd

foto:internet

Advertenties

Geplaatst op 17 november 2012, in poëzie en getagd als , , , , , . Markeer de permalink als favoriet. 9 reacties.

  1. schrijnend mooi geef je weer het dorre landschap waar ze in terecht komt…

    mooi hoor!!

  2. dank voor de likes
    ze zeggen veel…….

  3. Wat zit er in de oude rugzak?

    het voorbije
    kan
    een heel lange, bochtige weg zijn

    met langs de kant distels en geurende bloemen
    en teveel dat schaduw geeft om op te noemen

    het meegedragen
    gewicht
    doet niet alleen de laatste meters pijn

    ‘het vliegt voorbij’ ook voor jou en mij, Hennie!

    Het verschrompelende werd gladjes in beklijvende zinnen gegoten!
    Lenjef

  4. ha lenjef,

    ben even van mijn plek
    maar leuk dat ik je hier ook lezen kan

    de rugzak staat in de hoek
    naast de wandelschoenen

    hou doe

  5. mooi neergezet Hennie, Jeanine

  6. Terug in de tijd beleeft ze haar jeugdherinneringen uit het verleden als heden!

    Een werkelijk prachtig gedicht Hennie!

    Prettige zondag gewenst. Lieve groet van Corry.*

  7. verrast door jouw reactie
    dank je wel
    het wordt stormachtig vandaag, letterlijk en figuurlijk
    met een groet

%d bloggers liken dit: