in wilde vlucht

De wereld en ik, wij vechten soms.

Zij drukt mij in hoeken en gaten

waar ik niet wil zijn,

roept woorden die ik niet horen wil,

laat mij dingen zien waarvoor ik

liever ogen sluit.

 

De wereld is de ander, het leven,

ben jij.

Jullie nemen mij in wilde vlucht

als ik ’s morgens rustig met de krant.

 

 

©hvanee, januari, 2013

 

Advertenties

Geplaatst op 28 januari 2013, in poëzie. Markeer de permalink als favoriet. 20 reacties.

  1. Heel herkenbaar. Sommige dingen wil je niet weten.

  2. hennie van ee

    Nou vanavond wel gevlogen op het nieuws van het koningshuis

  3. Altijd de voorpagina van de krant overslaan.

    • hennie van ee

      Voor velen de enige pagina die ze wel lezen
      Of alleen de koppen…

      • Gek, voor mij juist de pagina die ik altijd direct oversla,
        omdat het alleen oorlog, moord, ellende is.
        Nieuws is geen nieuws, maar herhaling van het slechtste wat mensen elkaar aandoen.
        Eigenlijk lees ik alleen katerns die ik in de trein vind, of van de buuf krijg.

  4. hennie van ee

    Dan ben ik die buuf , ik lees en geef door

  5. Er zijn ook wat mij betreft twee werelden. Mijn dagelijkse wereld en de buitenwereld. Gelukkig kan ik mijn balans daar redelijk in vinden

  6. Vooral de tweede strofe spreekt mij erg aan: Doet denken aan Sartre – l’enfer c’est l’autre – maar ook de tegenstelling tussen de explosieve buitenwereld die je dan heel introvert zit op te slurpen. Mooi!

  7. Ja, jammer dat er geen knop
    op een krant te vinden is
    geen nieuws uit je sinaasappelpers
    druppelt of in een vers
    eitje verstopt zit, welis-
    waar regeert de leugen
    maar dan vooral in de kop
    van een loer gedraaid geheugen

    de plaats en tijd van de hel van Sartre als
    een verkeerd begrepen
    gevoel voor de blik van de ander
    de onnozele hals
    die hij het liefst als een puist
    tot op de wortel had uitgeknepen
    hij had een hekel aan de omstander

    l’ enfer c’est les autres staat in zijn boek
    hij wilde de ander buiten hem,nooit ermee een hoek
    geven, wel zijn omstanders die zijn tekorten
    kunnen zien, hij niet wat hen schort en
    hun aanwezigheid dan ook zag als beperkingen
    voor zijn vrijheid tot oneindige zelfverwerkelijkingen

    {hij achtte de mensen verantwoordelijk
    voor alle conflicten in de wereld en vanaf zijn geboorte
    al een slecht wezen te zijn, la condition humaine]

    het was Levinas die de ander die prijs gaf
    die Sartre voor zichzelf reserveerde
    en helaas niet van die ander leerde
    van zijn weerloze gezicht en niet zijn graf

  8. L’enfer, ce sont les autres (Sartre)

    ze haat het beeld dat de vermoeide wereld haar toont
    de groeiende extremen
    die de waarheid claimen
    alsof de enige God in een kamer van hún hart woont

    Misschien zie ik de grijze zone te zwart/wit, Hennie.

    Heel graag gelezen.
    Lenjef

%d bloggers liken dit: