onvoltooid verleden

liefde en dood

langzaam wordt hij wie hij nooit was

dan zwaait hij naar de mensen

die niet zijn geweest

hij staat bij de deur en laat ze uit

de dagen glijden langs zijn jas

in een onvoltooid verleden

hij wacht

een bloem in de hand

het blijft maar koud

en morgen misschien

valt weer nieuwe sneeuw

©hvanee, maart 2013

Advertenties

Geplaatst op 18 maart 2013, in poëzie en getagd als , , , , , . Markeer de permalink als favoriet. 10 reacties.

  1. Robert Krudlo

    Wij zijn toch alle die nooit worden wat we waren?

  2. Mooi en het schuurt tussen de regels, de onzichtbare buitenstaander

  3. Komt helemaal bij me binnen

  4. Verstikkende ervaring

    als de ongeboren dood
    droomt hij pijnbewust
    tot het leven hem kust
    in blijvende ademnood

    Deze lezer voelt het beklijvende van dit prachtige gedicht tot in het diepste van zijn kleinste vezel.
    Amai, Hennie!
    Lenjef

%d bloggers liken dit: