binnenskamers

het onheil zit in de muziek

een hemel die naar avond kleurt

het is zijn tijd een vaste tred

angst kruipt klemmend op haar huid

het duurt niet lang

hij houdt van haar

ze is nog steeds

zijn kleine meid

muziek trekt langzaam weg

de kleuren zijn verschoten

en ergens in een donker huis

sterven kreten binnenskamers

©hvanee, 2009/2013

Advertenties

Geplaatst op 21 maart 2013, in poëzie en getagd als . Markeer de permalink als favoriet. 10 reacties.

  1. Muzikale suikernonkel

    hij bezingt ongezien vurig de schoonheid
    van het jonge onschuldige kind
    dat samen zingen hemels vindt
    in het refrein klinkt walgelijke perversiteit

    Als de muren konden praten, Hennie…
    Een pijnlijk prachtig gedicht!
    Lenjef


  2. het duurt niet lang, ja ja
    alleen zowat een heel leven
    je hebt er een knap ritme in gebracht, ook door het andere perspectief in het cursief maar moeilijk om te lezen; ook om te schrijven, lijkt me.

  3. Aangrijpend, Hennie. Je slaagt erin om een tragische routine in schoonheid neer te zetten. Een beetje zoals Lolita. Dat is qua taal ook zó mooi, dat je haast sympathie krijgt voor de dader.

%d bloggers liken dit: