het geheime leven dat iedereen in zich heeft *

1226823855-16851

* citaat en zelfportret

paul citroen

gaandeweg de middag

in een stad vol feestgedruis

schetste jij een zelfportret

in vluchtige lijnen

die te raden lieten

wat niet werd gezegd

langzaam werd het vroeger

stiller de straten

viel gestaag de regen

terwijl ik zocht naar de blik

achter de ogen

een leven binnen

buiten de wereld

©hvanee, november 2008

 

Advertenties

Geplaatst op 29 maart 2013, in poëzie. Markeer de permalink als favoriet. 18 reacties.

  1. Begrijp ik het nu goed en heb jij Paul Citroen ontmoet ?
    (N.B. rijm is toeval)
    Mooi

  2. Langzaam werd het vroeger = knap! Hoe ouder een mens wordt, hoe meer ‘ie zijn identiteit haalt uit wat ‘ie vroeger was, hoe schaarser gekleed het nu (wordt). Mooi, Hennie

  3. Hoi Henny, wat een verrassend leuk blog. Ga ik beslist vaker kijken. bedankt voor de tip.
    Fijne Pasen ook,
    Groetjes, Lisenka

  4. Een natuurlijk masker

    achter zijn fel verweerde huid, de buitengrens
    huisde meer dan één mens
    zelfs met de sterkste lens
    kon niemand hém zien, een groeiende tendens

    Niemand ziet ons door ‘onze’ ogen, Hennie.
    Je hebt weer een prachtig gedicht uit jouw gouden pen laten vloeien!
    Amai!
    Lenjef

  5. annevellinga

    je doet hem eer aan – fijn

  6. ‘Dus niemand ziet ons zoals wij zijn?’

    Een beeld in de spiegel

    Ik ben wie ik ben.
    Welke kracht drijft het schrijven van de balpen?

    Het verstand zegt vaak andere dingen dan het hart.
    Toch huizen ze beiden in hetzelfde lichaam, zij het elk in een kamer apart.

    Starende naar een spiegel met de blik op jezelf.
    Hoeveel wezens zie je dan, acht, tien…elf?

    Misschien kijk je naar het kind van jouw ouders.
    Zie je een zwak mens of een atleet met sterke schouders.

    Naargelang de stemming van het gemoed
    is het telkens een ander beeld dat je ontmoet.

    Elke ‘ik’ is een kracht zonder spiegelbeeld
    die het gevoel en denken van zijn drager bespeelt.

    Als een onvervangbare materieloze harde schijf
    woont deze ik in het brein met het hart als buitenverblijf.

    Zeg ‘ik’, wie denk je dat gij zijt?
    Alles en niets, zelfs geen stofje in de ruimte van de stervende eeuwigheid.

    Lenjef 🙂

  7. intrigerende titel
    lijkt ook te zeggen dat zo’n leven voor iedereen weggelegd is…

    ‘langzaam werd het vroeger’ wat een mooie draai aan het clichee ‘langzaam werd het later’

    ‘de blik achter de ogen’ ook zo mooi voor het in kunnen zien wie of wat achter zijn gezicht leeft

    terwijl we gemeenlijk menen dat op zo’n doorleefd gelaat het leven getekend is
    wat natuurlijk onzin is, een gezicht is alleen de spiegel van de ziel van de kijker!.

%d bloggers liken dit: