Maandelijks archief: april 2013

Ode aan het landschap

221__630x390_182-ode-aan-het-landschap-polder-na-dordt

Ode aan het landschap

Bette Colours

 

soms reis je naar het einde van de wereld

je hebt geluk als de zon dan schijnt

want je bent er verlaten

verloren

wat je daar niet ziet niet hoort

het land waaruit God verdween

en wat hij achterliet

zijn reikwijdte voorbij de horizon

waar spitse torens groeien

met boeren op de vlakte

 

soms reis je naar de einder

met de leegte steeds maar verder

en verder

 

©hvanee, april 2013

 

 

Advertenties

omdat je dat niet leert

1240174499-71841

 

omdat je dat niet leert

niet de voorjaarsbloesems

hun geur

en hoe ze voor het venster buigen

 

niet het eerste lachje van een baby

met belletjes het contact

de herkenning

in de ogen rond de mond

 

niet het strelen van vertrouwde vingers

over aangeslagen huid

tot het schokt

met diepe tranen zacht geluid

 

omdat je dat niet leert

 

uit het archief

 

 

ik zeg je

magnolia

 

magnolia

 

na een lang seizoen

ben ik er weer geweest

gisteren

storm over de graven

wat niet te veranderen valt

de namen en de data

waarop de rust gevonden

 

ik zeg je de magnolia staat op barsten

en onder de prunus bloeit het leven weer

ik zeg je de vogels laten stiltes horen

 

stille stilte jij bent

te stil voor woorden

voor het bloeien

van het leven

ik zeg je stil

 

©hvanee, april 2013

 

 

een mail met mannen

familie

gezien op quadenoord

renkum

 

ik lees het kind tussen de regels

ik lees haar wit en stil

het beeld gevormd uit woorden

een flat met veel krakeel

de vader lees ik niet

noch de broertjes noch de zusjes

 

de vrouw schreef mij een mail

met mannen

en wat telkens weer niet lukt

ik snap het niet

zo’n vrolijk mens en lees

wat niet geschreven staat

 

©hvanee, april 2013

 

 

een lipstickrood gevoel

 

 

de witte strepen in de lucht

trekken mij naar ander leven

de hitte van een oude stad

waar ik ’s nachts wil zijn

het slenteren door stegen

de geuren van net liefgehad

fonteinen op het plein

 

mijn benen in een korte rok

een lipstickrood gevoel en

morgen gaan we naar de zee

 

uit het archief

een verhaal in zes woorden en een beeld: licht

zes-woordenlicht

                                                                 alleen in het duister te zien

©hvanee, april 2013

Vrouwenleven (2)

vrouwenportret

Jeanne Hébuterne, geschiderd door Modigliani

Zij was zijn model en echtgenote en pleegde zelfmoord na zijn dood, waarbij ook haar ongeboren kind omkwam.

 

heeft zij het voorzien

haar toekomst

dat ze die in eigen hand

nemen zou

dat ze zo ontsnappen wou

aan die berg verdriet

 

heeft hij het gezien

hoe het lot haar leven kleurde

 

 

©hvanee, april 2013

met dank aan Lenjef

 

 

vrouwenleven (1)

vrouwenportret

vrouwenportret, modigliani

 

Haar wereld is te glad voor het 

stroeve woord.

Ingeklemd tussen familie,

vrienden en wat liefde is

er geen ruimte voor de

eenzaamheid.

Geen tijd meer voor de

pijn, alleen het versgezette

kopje thee met koek en

drink vandaag gezellig mee.

 

Wat schuurt, wat klemt ligt

buiten.  Een stapel groot

verdriet, het is niet meer van haar.

De woorden hebben dienst

gedaan. Wat rijmde ooit op

heengegaan?

 

©hvanee, april 2013

 

 

 

schilderij met ballen

Schilderij met ballen

Ted van Lieshout

 

De schaduwen zijn lang dit jaar en

minder beweeglijk als hij de straat

oversteekt naar het plantsoen.

Zijn stap is zwaar, hij zou hem

lichter willen en dan een bal

misschien om te schieten op

een doel van jassen. Jassen op

de grond, dat zie je niet veel meer.

het park ligt stil

de bank nog vrij

ballen rollen in het gras

zijn hart versnelt

de adem steekt

hij wacht

Hij wacht de mussen uit de lucht,

wat niet te keren valt, de kinderen

uit school.

Ze zullen zo wel komen.

 

©hvanee, april 2013

 

 

 

Het suf gewiegde kind

woman and child

foto Sam Jinks, woman and child

In een reactie schreef Evy van Eynde (ook OBA):

“Hoe ouder de mens wordt, hoe meer  ‘ie zijn identiteit haalt

uit wat ‘ie vroeger was, hoe schaarser gekleed het nu (wordt)”.

Deze uitspraak leidde tot dit:

Het suf gewiegde kind

Langzaam werden we jonger,

werden onze kinderen de poppen

waarmee wij speelden,

lagen handen doellooos

in de gebloemde schoot

toen het werk was gedaan

en zij niet langer wilden.

Ergens ging een deur op slot.

Waren de ogen reeds lang gesloten

voor het bewegend beeld.

Zo werden wij het suf

gewiegde kind,

verloren in en ver gevlogen tijd

©hvanee, april 2013

%d bloggers liken dit: