geen gezicht

oude vrouw

Studie van een oude vrouw
Matthijs Maris (1858)

Niemand ontloopt zijn lot,
ook jij niet.
Eenzaam nu, ben je bijna
nooit meer alleen in dat
groot tehuis waar je met
gesloten ogen langzaam
je gezicht verliest.

Ik kijk naar je en vraag me af
welke herinnering het hoogste zit.
Ik denk een gezin
met elk een vaste plek aan tafel
en eten om zes uur.

Ik zie mezelf.

©hvanee, juli 2013

Advertenties

Geplaatst op 2 juli 2013, in poëzie en getagd als , , . Markeer de permalink als favoriet. 28 reacties.

  1. Heel mooi, zowel gedicht als schilderij.

  2. oeff deja vu…!

  3. Zo simpel is het dus: geen grootse daden, maar op tijd het eten klaar en met elkaar zijn. Komt binnen! Het ‘oeff’ van pastuiven lag op het puntje van mijn tong. Mooi!

  4. Kwetsbaarheid in woord en beeld.
    Maar zou het niet zó zijn dat, hoe meer we geleefd hebben, des te bewuster we ons worden van de broosheid van ons eigen bestaan …?
    Je woorden ontroerden, Hennie.

  5. Het gewone is vaak al prachtig genoeg.

  6. Krimpend in een groot huis

    sommigen slijten hun dagen
    in herinneringen die vervagen
    rituelen die nu totaal zinloos lijken
    omdat wat was voor ’t nieuwe moest wijken
    de bron van de moderniteit
    droogde snel op door de tijd
    en er is geen brug
    naar terug
    spiegelharde ogen liegen niet
    rimpels bewijzen dat de jeugdigheid jou verliet
    tot je sterft, een allicht eenzame dood
    ervaar je het oude thuishuis als veel te groot

    Weer een echte Hennie! Kippenvel gevend gedicht!
    Amai!!
    Lenjef

    • lenjef, je lijkt de verzen uit je mouw te schudden

      wat een prachtig schilderij, vind je niet?
      gesloten ogen met daarachter het leven

      groetje

  7. Mooi geschreven, passend schilderij

  8. Eén beeld zegt meer dan duizend woorden

    haar
    gesloten ogen
    zijn als een open boek

    het rimpelige gezicht
    leest als een gedicht

    wie kan lezen
    gaat
    naar het waarom op zoek

    ‘gesloten ogen met daarachter het leven’
    Wat een heerlijke zin, Hennie!

    Het is inderdaad een prachtig schilderij.
    Door jouw doordringende gedicht dreef de schoonheid ervan aan mijn blik voorbij. 🙂
    Lenjef

  9. Als ik naar haar kijk denk ik: “zo oud ben je nog niet”. Jaar of vijftig schat ik, er is nog geen grijze haar te zien.
    Je hebt haar naar onze tijd geschreven, want bejaardentehuizen bestonden nog niet en voor die van nu is ze nog te jong vrees ik.

    • Hoi Fenny, het gedichtje was er eerst en toen ging ik op zoek naar een oudere vrouw.
      De schilder noemt haar oud en eigenlijk vind ik haar ook wel oud en moe, haar uitstraling, zoals dat tegenwoordig heet.
      Haarkleur zegt niet zoveel over leeftijd. Ik zou de roodharige 65plussers niet de kost willen geven en een groot tehuis hoeft niet perse een bejaardentehuis te zijn.
      Zelf had ik aan een ander tehuis gedacht, past ook beter bij de titel. Enfin.

      Wat is het “öudzijn” trouwens veranderd in de loop der jaren. Nog niet zo lang geleden ging iemand van 65 al naar het bejaardenhuis. Tegenwoordig wonen 90jarigen nog in hun eigen huis.
      Ik vind het een mooi, veelzeggend schilderij, daarom heb ik het gekozen.
      Met een groetje.

  10. Met een dank voor de likes. Nice zegt wordpress dan.

  11. Ik kom nog een keer terug en heb het al een aantal keren gelezen en het schilderij tot me door laten dringen.
    Mooi.
    Alleen met de titel kan ik niet uit de voeten.

    Juist dat gezicht is zo eigen.
    Geen gezichtsverlies ‘meer’
    Een gezicht dat je nooit meer vergeet.
    Met ‘geen gezicht’ voel ik haar op een of andere manier tekort gedaan.
    De titel ‘wringt’ (in mij)
    Bij het gedicht zonder dit schilderij zou het anders zijn.

    • Een gezicht dat je nooit meer vergeet, dat geldt voor de toeschouwer.
      Met een gezicht verliezen, jezelf kwijtraken , bedoel ik iets dat jezelf overkomt.
      Wat je kan overkomen ondanks je markante kop. Dan heb je geen gezicht meer.
      Kun je het nog volgen? Moeilijk uit te leggen.
      Dat je zo met haar bezig bent, maakt het een goed schilderij, denk ik.

      Gr

  12. Heerlijk ja!
    Hopelijk toont ie zijn/haar ware gezicht….
    Groet met een knipoog

  13. Mooi gedicht, vooral die herkenning op het laatst.

    Het lijkt me verschrikkelijk te moeten eindigen als iemand zonder gezicht, een van de velen die weer wordt opgevolgd door een van de velen. Misschien wat prematuur maar ik ben blij dat er veel van die bejaardenhuizen en verpleeghuizen worden gesloten. Ik hoop dat er een meer persoonlijke begeleiding voor in de plaats komt en dat ook de mantelzorg in Nederland weer een lift krijgt. Misschien bedoelde jij dit allemaal niet maar het is mijn associatie.
    We zouden oude mensen moeten eren in plaats van ze als economisch oud vuil in de hoek te zetten.

%d bloggers liken dit: