vergelegen oorden

frans balkon

In verweerde stenen schuilt de hitte van een zomer
huizen neigen naar elkaar in een liefdevol gebaar
smalle straten die het zonlicht weren

Het pleintje zwijgt in alle talen
een beeld, een bank zonder hun verhalen
het is de stilte van het middaguur

Een glasgordijn sluimert op het Frans balkon
uit het niets zingt een stem zich dichterbij
dat hij haar mist, zo mist in vergelegen oorden

foto: internet
© hvanee, september 2013

Advertenties

Geplaatst op 30 september 2013, in poëzie en getagd als , , , . Markeer de permalink als favoriet. 16 reacties.

  1. Hennie, zo mooi!
    ’n Zomers tafereel en dat in de herfst
    ‘k zou daar nu graag willen zijn…

  2. Mooi verwoorde heimwee.. Ik krijg er zowaar zomerkriebels van.

  3. Zo perfect verwoord. De (Franse) sfeer helemaal te pakken met – voor mij – Yves Duteil op de achtergrond.

  4. heerlijk beginnend herfstvers Hennie!:) mooie melancholie heb je erin gelegd!!

  5. leest als een liedje, hennie
    zelfs meerdere liedjes
    over een vakantieliefde
    over het gemis van de ander
    over een liedje dat dat plots bezingt
    over een vacante liefde zelfs 🙂

  6. Zingen als een ziel vol verlangen…
    Een hunkerend gedicht, Hennie, zo mooi.

%d bloggers liken dit: