nachtramen

achter bleke gordijnen
ademt de straat zijn rustig ritme
het leven is gestorven
de kinderstemmen geborgen
in een plastic speelgoedkist
-hij zou van hout moeten zijn
zoals zoveel-

het asfalt zuigt het licht
uit de lantaarnpalen
zachte plekken
de buurman aan de overkant
heeft zijn fiets in slaap gesust
pas morgen weer

er speelt een maan
door luchtige gordijnen

2010/2013

Advertenties

Geplaatst op 15 oktober 2013, in poëzie en getagd als , , . Markeer de permalink als favoriet. 16 reacties.

  1. het asfalt zuigt het licht
    uit de lantaarnpalen……

    Wat een mooi beeld!

  2. Ik krijg er een beeld bij van een heerlijke avond in een wereld die er eigenlijk niet meer is. Het roept een soort heimwee op maar ik weet niet precies waarnaar…. Mooi dit.

  3. Het roept bij mij ook nostalgische gevoelens op. De zekerheden waardoor je je veilig voelt als kind. De dingen die zo zijn en bevestigd worden. Zoiets.

    Heel knap gedicht!

  4. overmorgen…mijn kleinkinderenstemmen openen…
    de plastic speelgoedkisten…

    hoe treffend. mooi

  5. De maan en de luchtige gordijnen. Bakken met herinneringen…

  6. Wat een prachtig hunkerend gedicht!

  7. Mens!! (in de positieve zin van het woord) wat kun je dichten! PRACH-TIG!

    ‘de kinderstemmen geborgen
    in een plastic speelgoedkist
    -hij zou van hout moeten zijn
    zoals zoveel-‘

%d bloggers liken dit: