de kapsalon

kapsalon3

wat als de wereld verdicht tot een kapsalon

dan zie, hoor, ruik je de lenteblonde dag

van alleen maar dames

lief en leed schuilen in de lokken

een man die ging, het kind dat kwam

en nu niet wil

de fohn blaast wijsheid van de straat

vanavond eten ze andijvie en morgen

onder de kap leven zij

even de wereld van een ander

beeld: internet

©hvanee, december 2013

nr. 750 !

Advertenties

Geplaatst op 17 december 2013, in poëzie en getagd als , , , . Markeer de permalink als favoriet. 11 reacties.

  1. mooi hoor
    daar wordt wat gebabbeld ja
    op naar de 800 🙂

    • dat sfeertje van vrouwen onder elkaar, als het leven,
      daar moet je een boek over kunnen schrijven,
      een film aan wagen en op zijn minst een paar regeltjes aan wijden

      800, een heel mooi getal:)

  2. Steeds rapper naar de kapper

    veel vrouwen
    willen met de kapper
    het nieuwe kapsel tot in de puntjes bespreken

    afgunstig worden bekeken
    met beroemdheden vergeleken

    of er door het prijskaartje
    thuis
    een haar in de boter komt dat blijft een vraagteken

    Mensenkennis vloeiend in een gedicht gegoten. 🙂
    Knap Hennie!
    Lenjef

  3. Mooi gedicht!
    Ik heb altijd al kort haar gehad 🙂

  4. Leuk, dit. Lekker met de Privé, Story en hoe al die bladen mogen heten onder de kap. En dan weer gekruld door het leven. Wat veel, 750, daar moet je toch een bundeltje uit kunnen samenstellen!

    • Ik schrijf ook al een half leven, corline
      Leuk is dat ik de periodes uit mijn leven zo terug kan lezen

      Dat bundeltje? Ach, misschien ooit eens
      Dank weer voor je reactie

  5. ‘Lief en leed schuilen in de lokken’ – het klopt wel natuurlijk, haha!
    Gefeliciteerd met de mijlpaal – 750 is niet niks!

  6. In dit gedicht wil ik wel even wonen, zo heerlijk echt het leven zoals het is, met allemaal verstopte zaken. De blonde dames, het leed in de lokken. IJZERSTERK.

%d bloggers liken dit: