De Melancholieke Metropool *

marcel

 

 

we zien de grote stad leeg
de straten tot aan het plantsoen

waar bomen hun schaduwen loslaten
in de nabijheid van een vreemdeling

het licht is zijn werkelijkheid niet
in hem schuilt de nacht

in zijn jas en in zijn hoed
vermoeden wij verhalen

zijn eenzaamheid wordt van ons

©hvanee

kunst: Marcel Lefrancq

* stadsbeelden tussen
magie en realisme
1925 – 1950

te zien in MMKA
tot 23-2-2014

Advertenties

Geplaatst op 4 februari 2014, in poëzie en getagd als , , , , , , . Markeer de permalink als favoriet. 10 reacties.

  1. ah mooi, tikkie sinister, werk Hennie, ongewild, maar toch, doet het me denken aan mijn werkje van vandaag:)

    mooi!

  2. In het donker haast ik mijn naar huis. Hoeveel liever het schrale ochtendlicht. Mooi hoor!

  3. Een randgeval

    onder het hemelgewelf langs de rand van het drukke stadsleven
    waar de grens tussen licht en duisternis
    voelbaar aanwezig is
    worden door sommigen verhalen over eenzaamheid geschreven

    Weer een echt Hennie-gedicht!
    Knappe foto ook!
    Amai!
    Lenjef

  4. Ja, Hennie, je voelt zijn eenzaamheid. En die pijp, is dat nou een pijp of niet? 😉

%d bloggers liken dit: