lotgenoten

DSC09277

lotgenoten waren wij
liepen samen een eindje op
over de klinkers
van een middeleeuws gehucht

we lesten onze dorst
met water uit de pomp
wisten hitte van het hoofd
joegen regen uit de ogen

in de verte trok het langzaam
dicht tot het noodweer barstte
en het pad verdween
ons restte toen alleen

de eigen wegen


corrienijenmanting.weebly.com
©hvanee, mei 2014

Advertenties

Geplaatst op 13 mei 2014, in poëzie en getagd als , . Markeer de permalink als favoriet. 3 reacties.

  1. Mag ieder aan het eind van z’n weg een veilige thuishaven vinden.
    Mooi en mysterieus gedicht, Hennie.

  2. met dank aan de gulle gevers van de likes

%d bloggers liken dit: