gebroken wit

bruidspaar

een verkleurd moment
ligt in haar handen
zij kijkt zichzelf lachend aan
verborgen achter sluiers
ziet zij de twijfel staan

onder eeuwig blauwe luchten
ruikt zij voorjaar in het haar
twee mensen zwijgen eenzaam
met de armen om elkaar

weer proeft ze de zoete dag
het ja in lege uren
liefde kreukte in satijn
vrouw in het gebroken wit
wil zij niet langer zijn

uit: Mijn Geschiedenis, Uitgeverij Kontrast 2005

Advertenties

Geplaatst op 10 juni 2014, in poëzie en getagd als , . Markeer de permalink als favoriet. 7 reacties.

  1. Wies de Winter

    Meteen al weer die rolbevestiging
    met die struiken prei in haar arm

  2. Gut, wat een poppenkast is dat huwelijk toch eigenlijk. Folklore en nergens goed voor.

  3. Trouwen is houwen en een nestje bouwen

  4. Hoewel niet leuk, toch weer dank voor de leuks

%d bloggers liken dit: