nevelbed

 

 

laat de dag worden wat hij wil

de zon moeizaam klimmen

uit het nevelbed

en dan van hoog

vallen in het dal

op een dorp aan de rivier

waar de schepen traag

het stille water breken

laat de dag

eenzaam zonder mensen

laat hem vandaag zo zijn

 

©hvanee, september 2014boulevard Boppard

Advertenties

Geplaatst op 9 september 2014, in poëzie en getagd als , . Markeer de permalink als favoriet. 8 reacties.

  1. Zo mooi, het nevelbegin ’s ochtends….

  2. Ja, met het juiste oog is ook in de herfst veel moois te zien.

    Vriendelijke groet,

  3. Prachtig een mooie dag beschreven, zo beeldend.

  4. Mens een soort giftige plant

    steeds meer dagen
    worden
    vermoeid van het menselijk ras

    ze verbergen zich in nevels en dauw
    zelfs de jonge ochtend lijkt in rouw

    grijs kleurt
    het ontwaken
    niets is nog zoals het vroeger was

    De inspiratie vond ik in jouw nevelbed. 🙂
    Een prachtig gedicht, Hennie!
    Lenjef

%d bloggers liken dit: