en wacht

de vuile was buitenhangen...

tussen draden ziel en zaligheid

houdt zij het leven

en wacht

op zachte schommels wind

haar jeugd zojuist ontgroeid

de ochtend in nevelige lijnen

gesponnen

en wacht

in het geweven huis

op wie komt en nooit meer gaat

© corrienijenmanting.weebly.com

© hvanee, uit het archief

Advertenties

Geplaatst op 14 oktober 2014, in poëzie en getagd als , , , . Markeer de permalink als favoriet. 10 reacties.

  1. Mooi, ook de foto.

  2. Om te smullen

    Het is niet behoorlijk
    maar met zo’n prachtig gedicht
    prik ‘k een vorkje mee

  3. Dank voor de likes, nieuwe en oude lezers

  4. Wachten op een wonder

    het korte leven bestaat uit wachten
    terwijl de tijd
    voorbij schrijdt
    vele breinen vullend met gedachten

    Ja, vooral de mens, Hennie. 🙂
    Mooi gedicht met dito foto!
    Lenjef

  5. Bij mijn dichte ramen ontdek ik steeds meer spinnenwebben.
    Jammer genoeg weer niet voor mijn openslaande ramen.

    Mooi gedicht, mooie foto.

    Vrolijke vakantiegroet,

%d bloggers liken dit: