samenthuis

regen op het raam

samen bouwden zij een huis
een vloer van warme handen
de wand om zacht te kussen
dat was toen hun samenthuis
dat was toen

door de kieren bij het raam
is de kou erin geslopen
in hun woorden en hun zwijgen
op een bank met bonte strepen
de vlekken er niet uitgegaan

zo is de tijd gelopen
en toch
de vloer de wand het raam
nog steeds
delen van hun leven

foto: internet
© hvanee, oktober 2014

Advertenties

Geplaatst op 28 oktober 2014, in poëzie. Markeer de permalink als favoriet. 15 reacties.

  1. En langzaam sijpelt de liefde weg en maakt plaats voor gewenning….

  2. er is blijkbaar nog iets dat hen samen houdt…

  3. Gescheiden van tafel en bed
    zijn het er toch
    twee onder één kap

  4. … Bedoel eigenlijk iets van beschermen.
    Foutje…
    Het huis was daar te klein pDoch ze kozen voor bij elkaar?
    Lijkt me ook geen oplossing…

  5. Een kwestie van tijd

    ze bouwden aan hun gedroomde huis
    met middelen die ze leenden
    doch de harten versteenden
    liefde en muren veranderden in gruis

    Waarom, waar en wanneer begint het einde, Hennie?
    Heel mooi!
    lenjef

  6. Met dank voor lezen, liken en reageren

%d bloggers liken dit: