het grijze pad

olijfboom

 

 

 

 

 

 

 

 

 

we liepen het pad langs de grijze olijven

in de hitte van het middaguur

scheurden krekels de stilte

lag een hond gevangen in het spel van zon en schaduw

op het plein de bank waarop wij zaten

 

weer loop ik het grijze pad

de hitte drukt me zwaar

het plein de bank

ik zit en wacht

een vrouw in zwart

mijn roerloos zwijgen

 

©hvanee, uit het archief

Advertenties

Geplaatst op 8 januari 2015, in poëzie en getagd als , , . Markeer de permalink als favoriet. 9 reacties.

  1. Mooi verwoord! Ik zie me er al lopen – Spaanse herinneringen – met rugzak, tent en rust in mijn lijf.

  2. Wat her-inneringen met een mens doen. Deze warmte doet me rillen.

  3. Ik ben plotseling in Griekenland 😉

  4. Vergrijzend onderweg

    langs welk pad men ook loopt, er zijn er veel
    de tijd voorbij schrijdend
    daar je bij elke stap ouder bent
    de terugweg maakt je niet jonger, integendeel

    In gedachten wandelde ik even mee, Hennie! 🙂
    Mooi!
    Lenjef

%d bloggers liken dit: