De reiziger

NAMO15772

 

nog nooit was hij zo breed

zo vol van zichzelf

de rivier

die over grenzen gaat

steeds zijn horizon verlegt

zoals een reiziger

die reist naar ver

nooit zichzelf achterlaat

onder wisselende wolken

stroomt

vrijheid zoekt

binnen oevers en daarbuiten

telkens weer verder

morgen en

alle dagen daarna

foto: internet

© hvanee, januari 2015

nr.850

Advertenties

Geplaatst op 23 januari 2015, in poëzie en getagd als , , , , . Markeer de permalink als favoriet. 16 reacties.

  1. Ik sta weer op de OBA voorpagina, met dank aan de regelaars!

  2. Jaaa, dit is mooi. Lezen in het tempo van de reiziger, meemeanderend met de rivier die “zichzelf nooit achterlaat”. Prachtzin!

  3. Dit gedicht stroomt net zo vloeiend als de rivier die je beschrijft. Mooier kan het toch niet!

  4. Hier wordt de rivier mooi omschreven.

  5. Rivieren

    golvend
    door
    zichzelf gedragen

    langs oevers met wanden
    als de palmen van handen

    die
    kunnen
    strelen én slagen

    Gewoon een ongewoon prachtig gedicht, Hennie!
    Met dank weer voor de inspiratie! 🙂
    Lenjef

  6. Persoonlijke grenzen…

    De grens op de kaart
    is een rode stippellijn
    Niet kaarsrecht
    maar meanderend
    in de contouren
    van het landschap

    Vastgestelde grenzen
    volgens ondertekende verdragen
    Mijn ruimte wordt bepaald
    door staaldraad vol prikkels
    tussen betonnen gevaartes

    De grensrivier verderop
    stroomt eeuwenlang
    in dezelfde bedding
    Het midden altijd gelijk
    niet de afstand er naar toe

    Mijn grenzen kan ik bereiken
    op bepaalde gebieden
    eindeloos ver
    Reikwijdte niet hemelsbreed
    een armlengte groot

  7. Mooi meanderend.
    Vriendelijke groet,

%d bloggers liken dit: