Grensland

Harz 072

 

 

 

 
Er hing een ijzeren gordijn

van prikkeldraad en mijnenveld

met daarachter een pad

dat naar een volgend dorp leidde.

Daar woonde haar broer

en niet alleen hij

ook zijn vrouw en kinderen.

Zij waren elkaar vreemd.

 

Toen alles was beslecht

vrijheid over velden vloeide

spraken zij nog steeds

dezelfde vreemde taal.

 

Foto en tekst: Hennie van Ee, juli 2015

Advertenties

Geplaatst op 13 juli 2015, in poëzie en getagd als , , . Markeer de permalink als favoriet. 13 reacties.

  1. Ach wat pijnlijk mooi, wat een ellende wordt mensen toch aangedaan.

  2. Dezelfde taal spreken of elkaar verstaan is jammer genoeg nog steeds niet elkaar begrijpen.

    Mooi geschreven!

    Zomerse groet,

  3. Ah, je was in Arnhem en nu op een droge heuvel. Geniet ervan 🙂

  4. Klein geschiedenis leed verpakt in een gedicht. Mooi.

  5. Grenzen, muren, soms heb je ze nodig maar meestal leiden ze tot veel lijden.

  6. IJzersterk, Hennie!

  7. Grenzeloos verdriet

    grenzen bestaan
    alleen
    in de menselijke geest

    ze overschrijden
    betekent lijden

    het is
    helaas
    nooit anders geweest

    Een prachtig Hennie-gedicht!
    Beklijvend mooi!
    Lenjef

%d bloggers liken dit: