de laatste badgast

strand

hier liggen zijn voetstappen
voor het wissen
vastgezogen in het zand
hij raapt ze niet meer op
langzaam lopen ze vol

afdrukken van zijn gesjouw
moeizaam
tegen de wereld in
het geluk -altijd bijna geen
of anders helemaal nooit-

wat zo gelopen is
hij laat het de zee

© hennie van ee

Advertenties

Geplaatst op 8 september 2015, in poëzie en getagd als , , , . Markeer de permalink als favoriet. 14 reacties.

  1. Beste lezers, dank voor jullie aandacht en belangstelling, in welke vorm dan ook.
    Tijd om de zinnen te verzetten,tijd voor een blogpauze.
    Geen schrijfpauze, nee, een schrijfvakantie 🙂

    Arrivederci,
    Hennie

  2. Simen Vrederat

    Moooi.!!!
    Je gedicht bedoel ik natuurlijk he

    Tot na de vakantie

  3. Fijn vakantie 🙂

  4. …en ‘fijne’, dat ook…

  5. lijkt me een goed idee

  6. leuk om met deze foto en gedicht even te gaan herbronnen.

  7. Duidelijk een strandloper
    landinwaarts is meer beschutting
    en daar wonen mensen
    Hopelijk vindt je er onderdak
    kun je blijven en voeg je iets toe

  8. Enigszins herkenbaar. Een goede pauze, Hennie en tot ziens!

  9. Fijne vakantie!
    Veel plezier.

    Tot lezens.
    Vriendelijke groet,

  10. Sommige dagen kunnen je zo’n zwaar gevoel geven. Alsof je met een rugzak vol stenen op loopt. Zo precies heb jij het beschreven… Jij tovert met woorden.
    Lieve groet

  11. Verloren sporen

    alsof de slenterende zwemmers er nooit waren
    door golven als schuimende monden
    gulzig verslonden
    verdwijnen hun voetstappen in eeuwige baren

    De indrukken lijken op mijn sporen. 🙂

    Weer een prachtig gedicht, Hennie!
    Lenjef

%d bloggers liken dit: