uitzicht

Caprigliahier diep beneden bloeit een stad

dat eigenlijk een dorp is

en verder voor de hemel ligt de zee

met een eiland in het midden

we noemen het texel

losgeslagen en op drift

en  blijven ernaar kijken

telkens weer anders

van heiig vroeg tot avondrood

met lichtjes die bewegen in het donker

kijken de krekels en wij

 

foto: Marije Klein

Capriglia,  september 2015

 

Advertenties

Geplaatst op 6 oktober 2015, in poëzie en getagd als , , , . Markeer de permalink als favoriet. 8 reacties.

  1. lichtjes die bewegen in het donker, daar kom je niet van los

  2. Zicht

    zijn het
    de ogen
    die zich naar een richting wringen

    of ligt het zicht over gans de lijn
    aan de dwingelandij van ‘t brein

    waardoor
    dezelfde ogen
    vaak tranen niet kunnen bedwingen

    Een bijzondere foto en een fijn gedicht met krekels als getuigen.
    Heel mooi, Hennie!
    Lenjef

  3. Op de foto kun je tussen de huizen de zee zien. Een pittoresk plaatje. Wij zijn meerdere keren op Texel geweest en het is ons alle keren goed bevallen.
    OT: Volgens mij is het “die” eigenlijk een dorp is.
    Groetjes Kakel

%d bloggers liken dit: