herboren

uit mezelf herboren

toen het huis stil werd
en leeg
met alles er nog in
maar hij niet meer
is zij weggegaan
als een vluchteling
ontheemd en blind en doof
niemand die haar wou
ze had zichzelf verloren
dat heeft geduurd
geduurd

op een dag vond zij zichzelf
terug in het woord herboren

Inscriptie op de foto:
“uit mijzelf ben ik herboren”
te zien in het Tropenmuseum, Amsterdam

© hennie van ee, oktober 2015

Advertenties

Geplaatst op 30 oktober 2015, in poëzie en getagd als , , . Markeer de permalink als favoriet. 15 reacties.

  1. Daar moeten we allemaal doorheen. Waar je mee wordt volgestopt en wie je werkelijk bent.

  2. Je lichaam is jezelf
    al lijkt dat ook
    op dat van je ouders
    Ook het karakter
    vertoont trekjes
    van hen waaruit
    jouw leven kwam
    Maar door opvoeding
    maar ook ervaringen
    in het leven
    ver buiten omgeving
    tekent zich meer een Eigen

    … Ik heb na het ongeluk
    overigens geprobeerd
    het leven op te pakken
    Maar ben blj dat ik nu
    met andere aanpak
    en gebuiksaanwijzing
    meer mezelf kan zijn.

  3. Een vuist maken. En doorgaan. Mooi ‘vertaald’, Hennie!

  4. In het handgebaar
    Versteend de gestolen neus
    Van een Windekind

  5. Er is heel wat kracht, moed en doorzettingsvermogen voor nodig om jezelf te (durven) hervinden.
    Wat heb je het ongelofelijk goed verwoord. Het is een oud “beeld.” Je tekst maakt het heel actueel. Knap!
    Groetjes Kakel

  6. De dood duurt levenslang

    stervelingen
    kunnen slechts
    twee dingen doen na het laatste afscheid

    stil blijven staan
    of verder gaan

    want de partner
    moeten missen
    duurt eindeloos langer dan de eeuwigheid

    Een pijnlijk prachtig Hennie-gedicht!
    Lenjef

  7. Dank voor de likes en het reageren
    Mistig groetje

  8. Vuist = kracht! Je kunt het!!

%d bloggers liken dit: