zwijgende woorden

HH 026

men heeft de woorden geroepen
en later geschreeuwd
men heeft ze geschreven
in het nat van de ruiten
alle ruiten van de stad
tot ze verschenen
in het blauw van de lucht

men heeft ze vol haat gekalkt
onderaan een viaduct
nu rusten de woorden
gezegd en geschreven
zwijgen ze verder
in het verlaten land

foto en tekst: hennie van ee, november 2015

Advertenties

Geplaatst op 15 november 2015, in poëzie en getagd als , , . Markeer de permalink als favoriet. 12 reacties.

  1. Mooi gedicht, Hennie!

  2. Bij deze kreten, die je zomaar ergens kan vinden, vraag je je wel eens af, wat is er gebeurd? Er kan een heel verhaal achter zitten, ik bedenk er zo al twee en wie het nieuws volgt kent waargebeurde verhalen waar de politie even niet je beste vriend was.

    Woorden op muren en gebruiksvoorwerpen, vaak in de trein kom ik ze tegen en dan dwalen me gedachten af en zie ik de verhalen in mijn hoofd.

    Mooi deze bijdrage, stemt tot nadenken en geeft inspiratie.

  3. Ja, het is een geweldig idee.

  4. Ze mogen dan zwijgen, ze roepen wel reacties op! 🙂

  5. Geluidloos

    gevoelens gekladderd op al wat zinnen kan dragen
    frustratie in kleur
    het sluit vaak de deur
    waarachter oren open stonden voor het onbehagen

    Een prachtig Hennie-gedicht!
    Lenjef

  6. Fraai opgepakt als dichtstof, Hennie
    Zouden de kalkers weten dat het een oudtestamentische boodschap is?
    Sodomie om de ander te vernederen was niet ongebruikelijk in die tijd.
    Je hoort het nu vaak als stopwoordje, als surrogaatvloek zou je kunnen zeggen.
    Te vaak naar mijn smaak.

%d bloggers liken dit: