jas

jas

als een jas
draagt zij de droefheid
– in zware ogen en
vermoeide gebaren –
om zich heen

een dappere glimlach
verhult als de jas
waarin zij woont
nu langzaam slijt
het verdriet
raakt ze niet meer kwijt

foto: internet
© hennie van ee, december 2015

Advertenties

Geplaatst op 8 december 2015, in poëzie en getagd als , , . Markeer de permalink als favoriet. 13 reacties.

  1. Niet draagbaar

    het zware gewicht van het gebeurde
    is soms een last
    die in geen enkele jas past
    waarin men reeds lachte én treurde

    Een pijnlijk mooi gedicht, Hennie!
    Lenjef

  2. Een verlaten jas
    hangt aan de kapstok
    Niet van binnenuit verwarmd
    door een draagbaar lichaam
    Een rilling trekt door de stof
    Hij grijpt een sjaal
    geen wind in de nek
    Maak er geen halszaak van
    toch heeft het heel wat
    om het lijf…

  3. Dat verdriet zou slijten is een verzinsel. Het verdwijnt een beetje naar de achtergrond, maar er gaan geen laagjes af. Mooi geschreven, weer.

  4. Mag ik het beeld met link weer delen?
    Inspiratie komt van alle kanten…
    Ik heb ooit op de radio gehoord over mensen
    die kleding van een overleden dierbare
    in lijsten enzo bewaarden…

  5. Het is geen smartlap
    zo’n jas, niet hartverscheurend
    als kinderverdriet

    Eenmaal aan de haak
    ontlast het ons helaas niet
    van het binnenvet

  6. Dank dat jullie weer de moeite genomen hebben om te lezen, te liken en te reageren.
    Groetjes

  1. Pingback: wakkersgedichten

%d bloggers liken dit: