riet

xxx 007

zie de stengels buigen
mee met de wind
zie hun pluimen wuiven
weg met de wind

als mensen lijken ze
in water en lucht
bewegen ze
een snel heen en weer

hun vluchtig ontmoeten
hoe gaat het ermee
ja goed en dan weer
weg met de wind

foto en tekst: hennie van ee
december 2015

Advertenties

Geplaatst op 19 december 2015, in poëzie en getagd als , , , , . Markeer de permalink als favoriet. 13 reacties.

  1. Alles wuift en gaat voorbij

  2. Vluchtig is het kernwoord inderdaad

  3. op jaren zestig muziek

    uit dramatiekles
    wie kent dat wuivend riet niet
    door taal bewogen

  4. Moet nu denken aan: Vragen mensen hoe gaat het met je en zonder te luisteren ben je alweer bij de afscheidsgroet.

    Eenmaal zei een vriendin: het gaat niet goed, de andere persoon hoorde het echt niet en gaf een totaal verkeerd antwoord en ging.

  5. Als ik Rosa uitlaat in het koeienbos kom ik ook altijd langs een veld vol riet. Elke dag ziet het veld er anders uit. Door de zon of het vocht in de lucht. Als je ergens oog voor hebt, valt er veel te zien. Maar dat wil nog niet zeggen dat je er net zo’n mooi gedicht over kan schrijven als jij 😉
    Graag gelezen!
    Lieve groet

  6. Liefde-leeg

    Nacht, duisternis is mijn mantel
    hoe ik de sterren ook kantel.

    De wind, die als een koude hand mijn lichaam streelt
    tovert ringen op het water waarin menig visje speelt.

    De bruine kroon van het fiere, scherpe riet
    wiegt zacht heen en weer, een levende schim die je maanverlicht ziet.

    Hoeveel ogen zien nog de pracht van zo ’n nacht?
    Arme vermoeide ziel die vergeefs hoopvol wacht.

    Eenzaam mensenhart, liefde-leeg.
    Ben je vergeten dat je ‘t hart om te geven kreeg?
    Het riet luisterde, de mens zweeg.

    Jouw mooie gedicht deed me spontaan denken aan een heel oud spinseltje van mij, Hennie.
    Lenjef 🙂

  7. Mooie combinatie van woorden en beeld!

%d bloggers liken dit: