ijsbeeld

ijssculptuur-festival-zwolle-dsc06738_s_jpg

langzaam raak ik haar kwijt
de vrouw die eenzaam en koud
zichzelf verliest bevriest

gisteren nog aten wij taart
in een roze prieel
ergens aan het water

nu ken ik haar niet meer
zij is iedereen die ijzig
verdwijnt in een beeld

© hennie van ee, januari 2016

Advertenties

Geplaatst op 13 januari 2016, in poëzie en getagd als , , . Markeer de permalink als favoriet. 10 reacties.

  1. Door te bevriezen blijft ze bestaan, maar ik kan me voorstellen dat ze hunkert naar warmte. De kleur van de foto past mooi bij je lay-out!
    Lieve groet

    • Ik wilde schrijven over het verliezen van mensen, aan de dood of aan het leven.
      Denk niet dat dat gelukt is. De lezer moet er maar in lezen wat hij wil.

      Wat betreft de kleuren heb je gelijk, zo zijn mooi zo.
      Warme groet.

  2. Mensen die je ijskoud in de steek laten? Is dat het? En dan nog wel een roze prieel. Het mocht niet baten…..

  3. IJspegels onder een regenboog

    tijdelijkheid blijft eeuwig een eindigend iets
    soms het begin van pijn
    door het er niet meer zijn
    wat ooit was, ’t zegt een voorbijganger niets

    Prachtig, Hennie!
    Ik kreeg het er warempel koud van! 🙂
    Lenjef

  4. Mooi beeldgedicht van de ijstijd na het verlies van wie je liefhebt.
    Overigens, ooit dachten wij Noordelingen dat een oerkoe ons uit het ijs likte 😉

%d bloggers liken dit: