zeelandschap

zeelandschap

 

zij drijft op zee

hoewel gewoon thuis op de bank

drijft zij in een rubberboot

op een kalme zee

de avond valt

om haar heen drijven de mensen

die zij kent

soms zelfs liefheeft

haar dochter

een oude schoolvriend

de buren van de overkant

ze drijven weg van haar

de mensen die ze kent

zij wil ze roepen

hun namen verloren in het landschap

zij zit alleen op een grijze bank

schilderij: william turner

© hennie van ee, maart 2016

Advertenties

Geplaatst op 22 maart 2016, in poëzie en getagd als , , , , , . Markeer de permalink als favoriet. 6 reacties.

  1. Een confronterende situatie zo mooi beschreven……

  2. Veel diepgang in deze tekst!

  3. Verzandende herinneringen

    tussen de hoogste golven van het rusteloze brein
    waar bodemloze gedachten drijven
    bron van diepe gevoelens die beklijven
    ligt een droomeiland waar je nooit alleen zal zijn

    Een prachtig, écht Hennie-gedicht!
    Lenjef

%d bloggers liken dit: