Hartenklop

In het diepst van de stilte –
de laatste trein geweest,
de eerste moet nog komen –
hoort zij alleen zichzelf,
haar hartenklop in eigen oren.

In het diepst van het duister –
de maan verdwenen en
een zon die op moet komen –
ziet zij hoe eenzaam en
verloren ze staan, de dingen.

Tot aan het ochtendblauw als
de treinen weer gaan rijden,
dan ziet zij de tafel en de stoel
en weet van een plek om
aan en op te zitten.

© Hennie van Ee, mei 2016

Advertenties

Geplaatst op 13 mei 2016, in poëzie en getagd als , , , . Markeer de permalink als favoriet. 9 reacties.

  1. Ja, dat gevoel. Zo herkenbaar…

  2. Naar de laatste hartenklop

    sommigen lopen verloren tussen bekende, oude sporen
    beginnen te zwalken
    over verweerde balken
    om te sterven met het hart waarmee ze werden geboren

    Velen blijven levenslang doof voor de hartenklop van anderen, Hennie.
    Heel mooi!
    Lenjef

%d bloggers liken dit: