eenzaam

Eenzaamheid

hoe eenzaam oud is
en alleen
daar praten we niet over
dat houden we binnenskamers
tussen zware meubelen en
de staande klok
hoe oud

er rust een zwijgen op de mensen
die dood of bijna
we hebben daar geen woorden voor
hoe alleen

zij staat bij het raam
ziet het kind dat niet meer is
en zwaait
hoe eenzaam

foto: internet
© hennie van ee, juni 2016

Advertenties

Geplaatst op 3 juni 2016, in poëzie en getagd als , , . Markeer de permalink als favoriet. 16 reacties.

  1. Anja, ik wil je eens bedanken voor al je trouwe likes, meestal ben je de eerste. Dank je.:)

  2. Over eenzaamheid valt veel te schrijven. Mooi beschreven

  3. Zeer intens en echt

  4. Lekker klein gehouden, maakt de ouderdom en eenzaamheid nog breekbaarder.
    Raakte mij in mijn hart.
    Dank voor het schrijven/delen.

  5. Je hebt duidelijk je hart laten spreken. De foto erbij is ook veelzeggend. Hoeveel mensen zitten dagelijks uit hun raam naar buiten te kijken zonder dat wij hun opmerken?
    Het moeilijke van ouder worden is dat je familie/kennissen ook uitdunt. Er zijn steeds minder mensen om je gezamenlijke verleden mee te delen.
    Fijn weekend.

  6. Oeverloos eenzaam

    in de rimpelingen op het water ziet men de tijd verglijden
    gedachten bedolven
    onder stervende golven
    duizend zuchten geven geen stem aan het eeuwige lijden

    Diep vanbinnen zijn velen ongezien eenzaam, Hennie.
    Een pijnlijk prachtig gedicht!
    Amai!
    Lenjef

  7. Eenzaamheid is verschrikkelijk. En toch ook helaas niet altijd op te lossen door de omgeving, hoewel dat vaak wordt gedacht..

    • Zou het in de mens zitten, eenzaamheid?

      • Misschien wel. Omdat het ook bij afscheid nemen van het leven hoort.

        Mijn moeder zei vroeger al dat je alleen gekomen bent en uiteindelijk ook alleen doodgaat.
        (Nb: ze was de helft van een tweeling en dus niet echt alleen gekomen. Uiteindelijk ook niet alleen gestorven 😊 )

  8. bijzonder raak geschreven

%d bloggers liken dit: