De verte

Wij kijken in de verte met
voor naar wat nog komen moet
en achter naar wat is geweest

In de vroege ochtendmist
zie ik dat meisje weer
in een roze ijssalon

Het leven is een feest
die ene dag met strik
en hoge luchtballon

Wij kijken in de verte
ik zie mezelf gaan achter
de rollator en mompel zacht

het leven is gedaan…

© Hennie van Ee, oktober 2016

Advertenties

Geplaatst op 18 oktober 2016, in poëzie en getagd als , , , . Markeer de permalink als favoriet. 10 reacties.

  1. Blikvangende aftakeling

    de meeste mensen
    zijn elke dag
    waanzinnig druk bezig onderweg naar morgen

    terwijl rimpels schaamteloos tonen
    hoe lang ze al in hun lichaam wonen

    wat versleten is
    houden velen
    nog voor gisteren zo lang als mogelijk verborgen

    De verte is op een bepaalde leeftijd angstaanjagend dichtbij, Hennie.
    Een bangelijk mooi gedicht!
    Lenjef

  2. De verte die steeds dichterbij komt.

  3. Ons verleden is groter dan onze toekomst zal zijn. Dertig (?) jaar geleden zong Drukwerk het al: “Later is allang begonnen en vandaag komt nooit meer terug.”
    Je kan trouwens ook swingend achter een rollator lopen, hoor (-:
    Een mooie, krachtige tekst!

  4. oh, ik wil er nog niet aan denken hoor!

%d bloggers liken dit: