voorbijgangers

ik zie ze gaan
over de open vlakte
de man en de vrouw
zij heeft de tederheid niet geleerd
hij kent alleen de harde woorden
mijlen uit elkaar zie ik ze
gaan met de hond
en met het kind
dat nog onwetend is
er is geen pad
alleen het zwijgen van een kale vlakte

© hennie van ee

Advertenties

Geplaatst op 6 december 2016, in poëzie en getagd als . Markeer de permalink als favoriet. 8 reacties.

  1. Ai, kippenvel bij het lezen.

  2. Wat een eenzaamheid.. Mooi verwoord!

  3. Wat een geluk dat ze voorbijgaan en geen deel uitmaken van je leven…
    Triest in alle eenzaamheid. Mooi geschreven!

  4. Waarom de wind soms huilt

    vol smart wandelen ze naar de leegte die voor hen ligt
    voor elkaar ongezien doof en blind
    kijkend naar het kind dat hen bindt
    onschuldig slachtoffer van egoïsme tot leven verplicht

    PRACHTIG, Hennie!
    Amai!
    Lenjef

%d bloggers liken dit: