er zwaait een kind

er vaart een kind voorbij
het zwaait
een kind in feestelijke kleren

het zijn de dagen weer
de dagen op het water met
daarin een woeste schittering

er waren mensen op een boot
een schreeuw en later meer
en toen die doodse stilte

er zwaait een kind
voorbij
ik blijf die stilte horen

© hennie van ee, januari 2017
nr. 997

Advertenties

Geplaatst op 10 januari 2017, in poëzie en getagd als , , , . Markeer de permalink als favoriet. 4 reacties.

  1. Stilte na de storm

    de onvoorspelbare
    golven
    van het zelden rustig kabbelende leven

    botsen soms met ongezien dodelijke kracht
    tegen wat licht in de donkerste nacht bracht

    soms
    moet de lach van een kind
    terug aan de eeuwige stilte worden gegeven

    Jouw gedicht is zo pijnlijk mooi dat ik er diep vanbinnen héél stil van word, Hennie!
    Lenjef

  2. Doodse stiltes zijn de ergste stiltes.
    En na het lezen van de zin “Een schreeuw en later meer” rook ik onraad. Knap geschreven. Je voelt de beklemming.

%d bloggers liken dit: