Nostalgia

Ze zijn allemaal verdwenen
die gezinnen uit de jaren vijftig
hele straten helemaal weg.

De vaders en moeders overleden
hun kinderen uitgewaaierd
zijn oma en opa nu of anders
ook dood.
De aardappels van zes uur
staan nog maar zelden op tafel
het touwtje uit de deur is kwijt
verloren met de zondagse kleren.

De straten spreken een andere taal
ze hebben een ander gezicht.
Verleden de tijden van minder en beter
met normen en waarden.
Wat blijft is verlangen naar dat
wat ooit was.

© Hennie van Ee, maart 2017

Advertenties

Geplaatst op 7 maart 2017, in poëzie en getagd als , , . Markeer de permalink als favoriet. 15 reacties.

  1. Nostalgische groet,

  2. Vandaag kocht ik net zo’n aardappelstamper zoals die bij mijn ouders thuis aan het rekje hangt. Vanavond boerenkool. Ik moest toch even glimlachen.

  3. Zo heeft iedere generatie zijn verlangens, ik zou veel liever naar de jaren 70 terugkeren, meer mijn tijdsperiode of nog veel verder weg naar de vroeg renaissance. Maar dat is geen nostalgie natuurlijk. Ik ben blij dat de piepers niet om 18:00 op tafel hoeven te staan. De sociale druk van die tijd niks voor mij.

  4. Herinneringen zijn altijd veel mooier dan de werkelijkheid was, maar toch prettig weemoedig. Mooi geschreven weer.

  5. Idd en mooi omschreven

  6. Vergelend zwart/wit

    de wereld zoals hij was toen we jong en onbezorgd waren
    bestaat niet meer
    het werd een bron van zeer
    voor vele vergrijsden die naar foto’s van ’t voorbije staren

    Een pijnlijk prachtig gedicht, Hennie!
    Amai!
    Lenjef

%d bloggers liken dit: