kwijt (2)

met gesloten ogen wieg ik het kind
het kind dat ik niet ken
ik ben het kind
speel met mijn pop
roep haar naam
jij ligt in mijn schoot en huilt
jij bent mij kwijt
ik ben niet wat jij denkt dat ik ben
niet die vrouw in bloemenjurk
met gesloten ogen
en een pop op schoot
ik ben haar niet
de deuren blijven in het slot
de ramen altijd dicht
ik ben een ander dan jij denkt
jij bent mij eeuwig kwijt

© hennie van ee, maart 2017

Advertenties

Geplaatst op 28 maart 2017, in poëzie en getagd als , , , . Markeer de permalink als favoriet. 11 reacties.

  1. Prachtig geschreven, aangrijpend

  2. Prachtig, heel ontroerend

  3. Onderweg naar het voorbije

    het kleine kind in sommigen wordt sterker met de jaren
    vergrijsd zien velen de waan
    in haast elke spiegel staan
    terwijl ze langzaam terugplooien naar wie ze ooit waren

    Ik kan de vorige reacties alleen maar beamen, Hennie!
    Gewoon ongewoon prachtig!
    Lenjef

  4. Iedereen dank voor het reageren op Kwijt.1 en 2
    Hou vast wat je hebt…

  5. Wat een ontroerend gedicht. De weg kwijt zijn in jezelf…vreselijk lijkt me dat. Aangrijpend voor anderen die je bij staan. En weer zo treffend verwoord door Lenjef. Een mooie aanvulling op jouw prachtige poëzie.

%d bloggers liken dit: