zijn dromen

die nacht kruipt hij in eigen armen
geborgen bij zichzelf
laat hij de dromen komen

langzaam wordt het duister lichter
alles beter alles mooier
hij jaagt ze achterna
zijn dromen

tot het licht de duisternis scheurt
en hij langzaam wakker
alles is vergeten

© hennie van ee, mei 2017

Advertenties

Geplaatst op 2 mei 2017, in poëzie en getagd als . Markeer de permalink als favoriet. 10 reacties.

  1. Ja? Als jij het zegt… 🙂

  2. Dagmerrie

    velen vluchten als schimmen in diepe dromen
    waar ze meesters zijn
    op elk terrein
    geen slaaf die het mens-zijn wordt afgenomen

    Ja, na het ontwaken begint voor velen een ware nachtmerrie, Hennie.
    ‘tot het licht de duisternis scheurt’ Ongezien prachtig!
    Lenjef

  3. Prachtig hoe je dit neer schrijft.

  4. Mooi, als iemand zich geborgen kan voelen in eigen armen. Dan weet hij vast ook raad bij het wakker worden. Prachtig gedicht!

%d bloggers liken dit: