rouw

toen het dan zover was
het eindelijk gebeurde
toen was het bijna zomer
daarna ging hij weg
op vakantie met zijn vrienden

ik ging naar de stad
waar het al volop zomer was
ergens op de markt
al het bekende vreemd en alleen
en ongekend eenzaam

© hennie van ee, mei 2017

Advertenties

Geplaatst op 16 mei 2017, in poëzie en getagd als . Markeer de permalink als favoriet. 11 reacties.

  1. Ik herken het gevoel, misschien in een andere context. Mooi aangrijpend geschreven.

  2. Zonlicht
    samen zijn
    Genieten
    Merkloos verkocht
    als souvenirs
    Plaatselijk meegenomen
    Huuswaarts

  3. Levensweg

    niet één sterveling
    weet naar waar
    al de geasfalteerde banen leiden

    vaak nog voor ze de onbekende reis aanvangen
    laten velen zich door diepe gevoelens vangen

    het gebeurt
    dat na een tweesprong
    de wegen van koppels scheiden

    Een enorm pijnlijk gedicht dat me koude rillingen geeft, Hennie.
    Lenjef

  4. Rouw kan je rauw op je dak vallen. Een mooie vondst om het bekende als vreemd te doen ervaren. De vergelijking met je eenzaam voelen terwijl je met vrienden op pad bent, ligt meer voor de hand. Heel mooi geschreven.
    Lieve groet.

  5. Prachtig. Zo beleeft iedereen rouw weer anders. Maar jeee, wat voel ik dat, lopen op bekende plekken, die je juist dat eenzame gevoel geven.

%d bloggers liken dit: