een laatste restje dag

 

langzaam trekt de wereld weg

laten wij de avond binnen

aan de randen rijdt nog wat

verkeer raast een verre trein

hoor de kikkers kwaken

in het glas een laatste restje dag

de wind is moe gaan liggen

boven ons de zwarte vegen

van een naderende nacht

de wereld eindelijk verdwenen

 

© hennie van ee, juni 2017

Advertenties

Geplaatst op 13 juni 2017, in poëzie. Markeer de permalink als favoriet. 10 reacties.

  1. Ongezien verliefd

    elke dag opnieuw schuift de avond zachtjes dichterbij
    met wat we ook bezig zijn
    steeds groter wordt het donkere gordijn
    het einde van de dag, soms het begin van vurig gevrij

    Ik zie de verdwenen wereld voor mijn ogen, Hennie.
    Prachtig!
    Lenjef

  2. Wat knap verwoord

  3. Heel beeldend! Haast voelbaar trekt de dag zich terug.

  4. “De wind is moe gaan liggen,” vind ik een formidabele zin.
    Mooi beschreven, zo’n late zomeravond.
    Je schrijft met een gouden pen, Hennie!

%d bloggers liken dit: