Juupie

Wat als je zomaar ineens
los kunt staan, op eigen benen,
geen tafeltje om je aan vast te klampen,
je doet het helemaal alleen,
zomaar ineens de wereld onder je voeten.
Het publiek klapt en juicht,
jij krijgt een krans en een beker,
je schatert zomaar ineens,
dan ga je nog een keer omhoog en nog eens.
Hoe gelukkig je dan bent,
net één jaar oud en al bijna op weg.

© hennie van ee, juli 2017

Advertenties

Geplaatst op 11 juli 2017, in poëzie en getagd als , , . Markeer de permalink als favoriet. 9 reacties.

  1. Heerlijk, ik voel het helemaal!

  2. Kleine stapjes in een grote wereld

    na
    de eerste stapjes
    kan het gaan beginnen

    in of naast de sporen
    van hen bij wie men is geboren

    hoe de weg ook kronkelt
    de meeste ouders
    zullen hun kind altijd blijven beminnen

    Het gaat vaak sneller dan vele mensen wensen, Hennie.
    Ik kreeg zowaar zin om mee te klappen en luid te juichen. 🙂
    Lenjef

  3. Mooi! Mijn kleindochter wordt in aug een jaar. Geniet enorm van dat kind, lopen doet ze nog niet maar dat komt eraan. Ze maakt nu nog stapjes langs de tafel

  4. Ik zie het voor me, wat een mijlpaal

%d bloggers liken dit: